Τροχαία ατυχήματα

Η πρώτη ώρα καθορίζει τι θα μπορεί να αποδειχθεί.

Όταν τεθεί το ερώτημα της απαίτησης, τα δύο πράγματα που θα έδειχναν πώς έγινε η σύγκρουση έχουν συνήθως χαθεί: τα οχήματα μετακινήθηκαν και επιδιορθώθηκαν, και η κάμερα που έβλεπε προς τον κόμβο έχει ήδη γράψει πάνω από το υλικό της.

Σε ορισμένες περιπτώσεις ο ίδιος ο νόμος αναμένει τη μετακίνηση των οχημάτων. Το άρθρο 14Β του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου του 1972 (86/1972) προβλέπει ότι, όταν συμβεί σύγκρουση μεταξύ μηχανοκίνητων οχημάτων σε δρόμο, δεν υπάρχουν εμφανείς σωματικές βλάβες σε οποιονδήποτε εμπλεκόμενο, δεν απαιτείται η παρουσία της Αστυνομίας, τα οχήματα μπορούν να μετακινηθούν χωρίς ρυμούλκηση και χωρίς περαιτέρω ζημιά σε αυτά ή στο οδόστρωμα, και η μετακίνηση είναι εύλογη υπό τις περιστάσεις, τα οχήματα μετακινούνται στο πλησιέστερο σημείο ώστε να μην παρεμποδίζεται η κυκλοφορία.

Κατά το εδάφιο (2) του άρθρου 14Β, πριν από τη μετακίνηση οι εμπλεκόμενοι οδηγοί οφείλουν να ενημερώσουν αμέσως τους ασφαλιστές τους για τη σύγκρουση και να ανταλλάξουν ονοματεπώνυμα, αριθμούς πιστοποιητικών ασφάλισης, αριθμούς άδειας οδήγησης, στοιχεία οχήματος και τηλέφωνα.

Οφείλουν επίσης να λάβουν τάχιστα φωτογραφίες της σκηνής, που περιλαμβάνουν τα οχήματα στην τελική τους θέση, τους αριθμούς εγγραφής, τις ζημιές και τον περιβάλλοντα χώρο, τηρώντας την αρχή της ελαχιστοποίησης των δεδομένων του άρθρου 5 παράγραφος 1 στοιχείο γ) του Κανονισμού (ΕΕ) 2016/679, και να ανταλλάξουν τις φωτογραφίες και να τις αποστείλουν στο πρόσωπο που τους υποδεικνύει ο ασφαλιστής τους ή αντιπρόσωπός του.

Οδηγός που αδυνατεί να φωτογραφίσει μπορεί να ζητήσει τη λήψη από άλλον εμπλεκόμενο, από πρόσωπο της εμπιστοσύνης του ή από αντιπρόσωπο του ασφαλιστή.

Τέσσερις επιφυλάξεις βρίσκονται στον Νόμο και όχι στην πρακτική. Η μετακίνηση δυνάμει του άρθρου 14Β δεν αντιστοιχεί σε ανάληψη ευθύνης για τη σύγκρουση. Δεν θεωρείται εγκατάλειψη της σκηνής.

Κατά το εδάφιο (3) δεν λογίζεται ως παράβαση όρου ασφαλιστηρίου συμβολαίου που ισχύει κατά τον χρόνο της σύγκρουσης. Και όπου ο οδηγός δεν είχε εμφανείς σωματικές βλάβες τη στιγμή εκείνη, η μετακίνηση δεν του αποστερεί το δικαίωμα να αξιώσει αργότερα από το υπαίτιο μέρος αποζημίωση για βλάβες που εκδηλώνονται στη συνέχεια.

Τρία όρια συνοδεύουν τη ρύθμιση. Δεν εφαρμόζεται όπου εμπλέκεται ανασφάλιστο ή κυβερνητικό όχημα, ή όπου οποιοσδήποτε οδηγός εγκαταλείψει τη σκηνή. Κατά το εδάφιο (4) τα στοιχεία και οι φωτογραφίες χρησιμοποιούνται μόνο για τους σκοπούς του άρθρου, και η κατάχρησή τους μπορεί να επισύρει διοικητικό πρόστιμο ή ποινή δυνάμει του Κανονισμού και του περί Προστασίας των Φυσικών Προσώπων Έναντι της Επεξεργασίας των Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα Νόμου.

Κατά το εδάφιο (4Α) οδηγός που παραβαίνει τα εδάφια (1) ή (2) είναι ένοχος αδικήματος με χρηματική ποινή μέχρι €1.000, ενώ το εδάφιο (4Β) επιβάλλει την ίδια ποινή σε όποιον παρακινεί ή εξαναγκάζει οδηγό, ή αποπειράται να τον παρακινήσει, να τα παραβεί.

Το αν η μετακίνηση είναι εύλογη δεν αφήνεται αόριστο. Το εδάφιο (5) ορίζει ότι το εύλογο υπό τις περιστάσεις ερμηνεύεται λαμβάνοντας υπόψη, μεταξύ άλλων, την τροχαία κίνηση στον δρόμο τη στιγμή της σύγκρουσης, την ώρα και την ημέρα, και, σε αυτοκινητόδρομους και δρόμους ταχείας κυκλοφορίας, την ασφάλεια των εμπλεκομένων και των λοιπών χρηστών.

Οι φωτογραφίες που λαμβάνονται στα λεπτά πριν μετακινηθούν τα οχήματα είναι συχνά η μοναδική καταγραφή που θα υπάρξει ποτέ για το πού ακινητοποιήθηκαν.

Φωτογραφίστε τον δρόμο, όχι μόνο τη ζημιά.

Σχεδόν όλοι φωτογραφίζουν το χτυπημένο φτερό. Πολύ λιγότεροι φωτογραφίζουν πού ακινητοποιήθηκαν τα οχήματα, που είναι ακριβώς αυτό που δείχνει πώς έγινε η σύγκρουση.

Σπάνια είναι όλα ή τίποτα.

Η αμέλεια είναι αστικό αδίκημα κατά το άρθρο 51 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, ΚΕΦ. 148. Το ερώτημα σε ένα τροχαίο δεν είναι αν συνέβη σύγκρουση, αλλά αν ο οδηγός υπολείφθηκε του μέτρου επιμέλειας που απαιτείται από οδηγό στη συγκεκριμένη κατάσταση, και αν η παράλειψη αυτή προκάλεσε τον τραυματισμό αντί απλώς να προηγηθεί αυτού.

Στη συνέχεια η ευθύνη καταμερίζεται. Το άρθρο 57 του ΚΕΦ. 148 προβλέπει ότι, όταν κάποιος υποστεί ζημιά εν μέρει συνεπεία δικού του πταίσματος και εν μέρει συνεπεία πταίσματος άλλου ή άλλων, η αξίωση δεν αναιρείται λόγω του δικού του πταίσματος, αλλά η αποζημίωση μειώνεται στην έκταση που το Δικαστήριο κρίνει δίκαιη, λαμβάνοντας υπόψη το μερίδιο ευθύνης του για τη ζημιά.

Ο οδηγός που έμπαινε με μεγάλη ταχύτητα σε κόμβο από τον οποίο εξήλθε άλλος οδηγός ούτε τα χάνει όλα ούτε τα λαμβάνει όλα.

Τα ίδια τα πρότυπα οδήγησης ρυθμίζονται από τον περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμο του 1972, 86/1972, και από τους Κανονισμούς που εκδίδονται δυνάμει αυτού. Η Δημοκρατία εκδίδει επίσης Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας μέσω της υπηρεσίας οδικής ασφάλειας.

Τι βάρος φέρει σε πολιτική αγωγή η απόκλιση από τον Κώδικα, και τι χρήση μπορεί να γίνει μιας καταδίκης για τροχαίο αδίκημα ή ενός εξώδικου διακανονισμού από την ίδια σύγκρουση, είναι ερωτήματα που τίθενται σε εμάς με τα έγγραφα. Πείτε μας αν σας απαγγέλθηκε κατηγορία, και πριν τη χειριστείτε.

Εδώ είναι το σημείο στο οποίο οι άνθρωποι πείθουν συχνότερα τον εαυτό τους να μην κινηθεί. Κάποιος που πήγαινε λίγο πιο γρήγορα, ή που κοιτούσε τον κόμβο και όχι το όχημα μπροστά του, συμπεραίνει ότι το ατύχημα ήταν δικό του έργο και δεν κάνει τίποτε. Το αν η ευθύνη επιμερίζεται καθόλου, και σε ποια αναλογία, κρίνεται επί της μαρτυρίας. Πείτε σε εμάς τι νομίζετε ότι έγινε, πλήρως, και σε κανέναν άλλο.

Το ίδιο ατύχημα μπορεί να γεννήσει και ποινική δίωξη. Ο Ν. 86/1972 προβλέπει το αδίκημα της αλόγιστης ή επικίνδυνης οδήγησης στο άρθρο 7 και το αδίκημα της αμελούς οδήγησης στο άρθρο 8.

Το άρθρο 8(1) διαβαθμίζει το δεύτερο κατά τη συνέπειά του: η οδήγηση χωρίς την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή, ή χωρίς εύλογη μέριμνα για τους άλλους χρήστες της οδού, επισύρει φυλάκιση μέχρι έξι μήνες ή και χρηματική ποινή μέχρι €1.500 κατά την παράγραφο (α)· όπου προκαλεί ζημιά σε περιουσία, φυλάκιση μέχρι ένα έτος ή και €3.000 κατά την παράγραφο (β)· και όπου προκαλεί σωματική βλάβη, φυλάκιση μέχρι δύο έτη ή και €6.000 κατά την παράγραφο (γ).

Πρόκειται για χωριστή διαδικασία, που κινείται από την Αστυνομία και κρίνεται με διαφορετικό μέτρο απόδειξης.

Καταδίκη για τροχαίο αδίκημα, ή εξώδικο πρόστιμο που πληρώθηκε χωρίς καμία παραδοχή, δεν κρίνει ποιος οφείλει να αποζημιώσει ποιον: το κρίνει το πολιτικό δικαστήριο επί της μαρτυρίας ενώπιόν του. Όσα λέγονται και παραδέχονται τυπικά στην ποινική διαδικασία μπορεί όμως να έχουν σημασία στην πολιτική, ένας ακόμη λόγος να ζητηθεί συμβουλή πριν ειπωθεί οτιδήποτε.

Και η μη χρήση ζώνης ασφαλείας ή κράνους μπορεί από μόνη της να συνιστά συντρέχουσα αμέλεια κατά το άρθρο 57 του ΚΕΦ. 148, όπου συνέβαλε στον τραυματισμό. Κάθε μείωση εξαρτάται από το τι διαφορά θα έκανε η ζώνη ή το κράνος στη συγκεκριμένη σύγκρουση, ζήτημα μαρτυρίας: ο Νόμος δεν ορίζει σταθερό ποσοστό, και τα ποσοστά των αγγλικών αποφάσεων αντιμετωπίζονται στην Κύπρο ως καθοδήγηση και όχι ως κανόνας.

Συνήθως περισσότεροι από τον οδηγό μπροστά σας.

Το πρόσωπο του οποίου η οδήγηση προκάλεσε τη σύγκρουση είναι ο προφανής εναγόμενος, συχνά όμως δεν είναι ο μόνος, ούτε αυτός που θα καταβάλει.

Υπάρχει Ταμείο, και βρίσκεται μέσα στον Νόμο.

Είναι το ερώτημα που θέτει σχεδόν κάθε τραυματίας.

Το Μέρος Τρίτο του Νόμου 96(Ι)/2000 φέρει τον τίτλο Ταμείον Ασφαλιστών Μηχανοκινήτων Οχημάτων και εκτείνεται στα άρθρα 27 έως 35Α. Το άρθρο 27 ρυθμίζει τα μέλη του. Το άρθρο 28 προβλέπει συμφωνία μεταξύ του Ταμείου και του Υπουργού, την οποία ο Νόμος ονομάζει Βασική Συμφωνία.

Το άρθρο 29 προβλέπει ότι οι υποχρεώσεις του Ταμείου για καταβολή αποζημίωσης δυνάμει της Βασικής Συμφωνίας περιλαμβάνουν απαιτήσεις σε σχέση με:

• ευθύνη που προκύπτει από πρόσωπα που δεν διαθέτουν την απαιτούμενη από τον Νόμο ασφαλιστική κάλυψη, στην παράγραφο (α)
• ευθύνη που προκύπτει από οδηγούς οχημάτων αγνώστων στοιχείων, στην παράγραφο (β)
• ζημιωθέντες που κατοικούν στη Δημοκρατία ή στις Κυρίαρχες Περιοχές των Βρετανικών Βάσεων, όταν το όχημα ήταν ασφαλισμένο σε ασφαλιστή που τέθηκε σε διαδικασία εκκαθάρισης ή πτώχευσης, στην παράγραφο (γ) και στις επόμενες
• ευθύνη που προκύπτει από όχημα το οποίο απεστάλη στη Δημοκρατία από κράτος μέλος και εμπλέκεται σε ατύχημα εντός τριάντα ημερών από την αποδοχή της παράδοσης από τον αγοραστή, ενόσω παραμένει ανασφάλιστο, στην παράγραφο (ζ)

Το εδάφιο (1) του άρθρου 32 προβλέπει ότι η διαδικασία καταβολής αποζημίωσης από το Ταμείο καθορίζεται στη Βασική Συμφωνία. Το εδάφιο (3) γέρνει τη μηχανική υπέρ του ζημιωθέντος: η απαίτηση μπορεί να υποβληθεί απευθείας στο Ταμείο, το Ταμείο οφείλει αιτιολογημένη απάντηση, και δεν επιτρέπεται να απαιτήσει από τον ζημιωθέντα να αποδείξει ότι ο υπαίτιος αδυνατεί ή αρνείται να πληρώσει: το κυνήγι του ανασφάλιστου οδηγού δεν είναι προϋπόθεση.

Το εδάφιο (2) προβλέπει ότι, όταν η αποζημίωση εμπίπτει στην παράγραφο (α) ή στην παράγραφο (β) του άρθρου 29 και υπάρχει διαφορά μεταξύ του Ταμείου και του ασφαλιστή της ευθύνης ως προς το ποιος οφείλει να αποζημιώσει, το Ταμείο και ο ασφαλιστής καταβάλλουν κατά πρώτον στον ζημιωθέντα, χωρίς καθυστέρηση, από το ήμισυ ο καθένας, εκτός αν συμφωνήσουν διαφορετική κατανομή.

Το άρθρο 34 προβλέπει ότι η διαδικασία υποβολής απαιτήσεων στο Ταμείο για ευθύνη αγνώστων οδηγών καθορίζεται στη Βασική Συμφωνία, ως χωριστό μέρος αυτής. Το άρθρο 30 ρυθμίζει τα δικαιώματα υποκατάστασης του Ταμείου και το άρθρο 32Α το δικαίωμά του να ανακτά αποζημίωση που κατέβαλε.

Η εγκατάλειψη του τόπου του ατυχήματος από τον άλλο οδηγό, ή η σύγκρουση με όχημα που τελικά αποδεικνύεται ανασφάλιστο, δεν θέτει αυτομάτως τέλος στο ζήτημα. Οι προϋποθέσεις της οδού αυτής βρίσκονται όμως στη Βασική Συμφωνία και όχι στον Νόμο, οπότε είναι το πρώτο που θα ελέγξουμε. Πείτε μας αμέσως αν το άλλο όχημα δεν σταμάτησε ή αν φαίνεται ανασφάλιστο.

Κατηγορίες, όχι αριθμοί

Καμία υπεύθυνη εκτίμηση αξίας δεν δίνεται από το είδος του ατυχήματος. Αυτό που δίνεται είναι ο κατάλογος όσων εξετάζονται.

Η απαίτηση στρέφεται στον τραυματισμό και στις τεκμηριωμένες συνέπειές του. Τα κονδύλια ζημιάς που συνήθως εξετάζονται εκτίθενται στον οδηγό του γραφείου Personal Injury Claims in Cyprus:

• Ο πόνος, η ταλαιπωρία και η απώλεια απολαύσεων της ζωής, δηλαδή η επίδραση στη ζωή σας και όχι στον τραπεζικό σας λογαριασμό
• Η απώλεια εισοδημάτων που έχει ήδη επέλθει, με καταστάσεις μισθοδοσίας, λογαριασμούς ή φορολογικές δηλώσεις
• Η απώλεια μελλοντικών εισοδημάτων ή ικανότητας προς εργασία, όπου ο τραυματισμός επηρεάζει την εργασία που μπορείτε να εκτελείτε
• Τα ιατρικά έξοδα και τα έξοδα αποκατάστασης, παρελθόντα και μελλοντικά
• Η φροντίδα και η βοήθεια, περιλαμβανομένης της άμισθης βοήθειας από την οικογένεια
• Τα οδοιπορικά και λοιπά έξοδα από την τσέπη σας

Κρατήστε αποδείξεις, κρατήστε καταστάσεις μισθοδοσίας ή λογαριασμούς, και κρατήστε σύντομο σημείωμα με ημερομηνίες για το τι δεν μπορούσατε να κάνετε και για πόσο. Το τελευταίο είναι αυτό που κανείς δεν κρατά και που είναι δυσκολότερο να ανασυσταθεί αργότερα.

Η ζημιά του οχήματος είναι αξίωση για ζημιά σε περιουσία και όχι για σωματική βλάβη, και οι κανόνες υπολογισμού είναι διαφορετικοί. Οι Κανονισμοί Πολιτικής Δικονομίας 2023 τις διακρίνουν ήδη στο Έντυπο Α της επιστολής απαίτησης, το οποίο χωρίζει τις απαιτήσεις υλικών ζημιών από τις λοιπές ειδικές ζημιές και από τις γενικές αποζημιώσεις. Ομοίως, το άρθρο 16Β του Νόμου 96(Ι)/2000 αντιμετωπίζει τον θάνατο ή τη σωματική βλάβη και τη ζημία σε περιουσία ως διακεκριμένες κατηγορίες για τους σκοπούς της αιτιολογημένης προσφοράς του ασφαλιστή.

Τίποτε δεν εμποδίζει τη σώρευση των δύο σε μία αγωγή, στην πράξη όμως χειρίζονται συχνά σε χωριστές τροχιές, ιδίως όταν ο ιδιοκτήτης του οχήματος δεν είναι ο τραυματίας. Ο διακανονισμός του σκέλους του οχήματος δεν διακανονίζει από μόνος του το σκέλος του τραυματισμού.

Τρία χρόνια, και γιατί ο τρίτος χρόνος είναι αργά

Η αγωγή για αποζημίωση λόγω σωματικής βλάβης υπόκειται σε προθεσμία παραγραφής τριών ετών, βάσει του άρθρου 6(2) του περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμου 66(Ι)/2012. Τρέχει από την ημέρα που συμπληρώθηκε η βάση της αγωγής, εκτός αν ο τραυματίας έλαβε γνώση της βλάβης μεταγενέστερα, οπότε τρέχει από την ημέρα εκείνης της γνώσης, κάτι που μετρά για βλάβη που εκδηλώθηκε εβδομάδες μετά τη σύγκρουση. Οι απαιτήσεις από σύμβαση έχουν έξι χρόνια κατά το άρθρο 7(1): εδώ η προθεσμία είναι η μισή.

Το άρθρο 27Α του ίδιου Νόμου αναστέλλει τον χρόνο παραγραφής για αμέλεια ή παράβαση θέσμιου καθήκοντος για τριάντα εννέα μήνες από την έναρξη ισχύος του τροποποιητικού νόμου του 2021, οπότε η τριετία δεν απαντά από μόνη της αν μια αξίωση είναι εμπρόθεσμη.

Η προθεσμία και η ωφέλιμη ζωή της μαρτυρίας δεν είναι η ίδια ημερομηνία. Αγωγή που εγείρεται τον τριακοστό πέμπτο μήνα είναι εμπρόθεσμη και συχνά μη κερδίσιμη. Η τριετία σας λέει πότε κλείνει η πόρτα. Δεν σας λέει τίποτε για το πότε παύει η υπόθεση να είναι αποδείξιμη.

Ο Νόμος δεν προβλέπει αναστολή για διαπραγμάτευση: ανοικτός φάκελος διακανονισμού δεν σταματά την τριετία. Το άρθρο 17 ορίζει όμως τι τη διακόπτει, και μία από τις περιπτώσεις αφορά αλληλογραφία και όχι δικόγραφα: όταν ο υπόχρεος αναγνωρίσει εγγράφως το σε βάρος του δικαίωμα αγωγής, η προθεσμία διακόπτεται και αρχίζει εξ υπαρχής.

Τη διακόπτει επίσης η έγερση αγωγής, όπως και η έναρξη διαιτησίας. Το ερώτημα για έναν φάκελο επιστολών ασφαλιστή δεν είναι αν φαίνεται εποικοδομητικός, αλλά αν κάτι μέσα του συνιστά τέτοια έγγραφη αναγνώριση.

Η εκπρόθεσμη αγωγή δεν είναι πάντοτε χαμένη. Κατά το άρθρο 6(3), σε απαίτηση για σωματική βλάβη ή θάνατο το δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αποφασίσει τη μη εφαρμογή των διατάξεων περί παραγραφής, σταθμίζοντας τους λόγους και τον χρόνο της καθυστέρησης, τη διάρκεια της ανικανότητας του ενάγοντα να χειριστεί την υπόθεσή του, την προσπάθειά του να εξασφαλίσει τα αναγκαία στοιχεία, τη στάση του εναγομένου απέναντι σε αυτήν, και τις συνέπειες της καθυστέρησης για την αξιοπιστία της μαρτυρίας.

Είναι οριοθετημένη: δεν ασκείται μετά την πάροδο δύο ετών από την ημέρα παραγραφής. Ο τραυματίας που βρίσκεται στον τέταρτο χρόνο έχει κάτι να ζητήσει από το δικαστήριο. Εκείνος που βρίσκεται στον έκτο δεν έχει.

Διαφορετικοί κανόνες ισχύουν όπου ο τραυματίας ήταν ανήλικος κατά τον χρόνο του ατυχήματος.

Ο θάνατος γεννά χωριστή αγωγή, υπέρ των εξαρτωμένων

Όταν πρόσωπο θανατώνεται από αστικό αδίκημα που, αν ζούσε, θα του έδινε δικαίωμα αγωγής, το άρθρο 58 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, ΚΕΦ. 148, καθιστά υπόχρεο για αποζημιώσεις εκείνον που θα ευθυνόταν αν δεν επακολουθούσε ο θάνατος.

Η αγωγή εγείρεται υπέρ των εξαρτωμένων, τους οποίους το άρθρο απαριθμεί ρητά: σύζυγος, γονέας ή άλλος ανιών, πρόσωπο που ο αποβιώσας μεταχειριζόταν ως γονέα, τέκνο ή άλλος κατιών, τέκνο της οικογένειας, καθώς και αδελφός, αδελφή, θείος ή θεία ή τα τέκνα τους.

Δύο σημεία αξίζει να λέγονται καθαρά. Το άρθρο 58(20) απαιτεί η αγωγή να εγερθεί εντός τριών ετών από τον θάνατο, όχι από το ατύχημα, και όταν κάποιος αποβιώνει από τα τραύματά του μήνες μετά τη σύγκρουση η διάκριση αυτή κρίνει την υπόθεση. Το άρθρο 24(β) του Νόμου 66(Ι)/2012 αφήνει την προθεσμία αυτή εκτός του γενικού συστήματος παραγραφής, οπότε ισχύει αυτοτελώς.

Κατά το άρθρο 58(19), ό,τι περιέρχεται στους εξαρτωμένους από την κληρονομιά ή άλλως ως αποτέλεσμα του θανάτου δεν συνυπολογίζεται προς μείωση των αποζημιώσεων, ενώ κατά το άρθρο 58Α το δικαστήριο επιδικάζει τόκο επί των αποζημιώσεων για σωματική βλάβη ή θάνατο, εκτός αν κρίνει ότι συντρέχει λόγος να μην το πράξει.

Τι χρειάζεται προσοχή.

Στα περισσότερα τροχαία ο αντισυμβαλλόμενός σας στην πράξη είναι ασφαλιστής και όχι οδηγός. Αυτό δεν αποτελεί κριτική, και το γραφείο ενεργεί και για ασφαλιστές. Σημαίνει όμως ότι η αλληλογραφία που λαμβάνετε γράφεται από πρόσωπο που χειρίζεται τέτοιους φακέλους καθημερινά, και είναι εύλογο να απαντηθεί στην ίδια βάση.